Abstract The interwoven relations of the two longstanding strategic allies is still continuing after the lapse of thirty-six years of the Islamic Revolution of Iran and have occupied the minds of many political thinkers from the past years to the present time and have forced them to investigate the causes of the continuing tensions between Iran and the United States of America. However, this study aims at investigating the role of culture and identity in the bilateral relations of the two countries. The author tries to answer this question by using the theory of Constructivism stating that how culture and identity affect the relations between Iran and the United States of America. Besides, the required data were collected through library references and the research is a descriptive – analytical case. It seems that culture and identity because of playing an important role in the definition of "self", "other" and "interests" of the Islamic Republic of Iran and t

در دوران دانشجویی، من و چند تن از دانشجویان، به همراه یکی از اساتید محترم گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل -جناب آقای دکتر محمدحسن اسماعیلی سنگری- کتابی نوشتیم تحت عنوان «اسلام معاصر و گفتمان روابط بین الملل». فصل هفتم این کتاب به مقاله بنده حقیر اختصاص یافته است، تحت عنوان «بررسی تطبیقی مفهوم "امت و امامت" از منظر امام خمینی ره و دکتر شریعتی».

بسم الله الرحمن الرحیم همیشه از دیدن افرادی که در ملاقات با رهبر انقلاب، چیزی (چفیه، انگشتر و ...) از ایشان تقاضا می کردند، متعجب شده و زبان به انتقاد می گشودم! از قضا دیشب بدون اینکه به رهبر یا این قضیه فکری کنم، خواب دیدم که با همسرجان از جای باریکی عبور می کنیم که رهبر هم بدون محافظ از آن جا عبور می کردند. تا ایشان را دیدم، با صدایی آهسته از همسرم پرسیدم به آقا بگویم انگشترش را میخواهم؟ همسرم گفتند: نه! کار صحیحی نیست. گفتم: تو که عاشق آن انگشتر عقیق زرد ایشان بودی! چرا نگویم؟ گویا آقا صدای گفتگوی ما را شنیدند چون سریع انگشترشان را از دست شان بیرون آورده

بسم الله الرحمن الرحیم امروز به مناسبت تاسوعای حسینی، چهار نفر از اهالی محل زندگی والدینم، غذای نذری پخته و قرار است بعد از نماز ظهر، در خانه ی خود از عزاداران پذیرایی کنند. فردا هم به رسم مالوف پدر و مادرم هم ناهار می دهند و هم مراسم زیارت عاشورا برگزار می کنند. در اینکه باید مجالس عزاداری امام حسین علیه السلام هر چه باشکوه تر برگزار شود، حرفی نیست اما به نظر من پسندیده ترین وجه برگزاری چنین مراسم باشکوهی این است که؛ اولا: همه کسانی که نذر یا نیت دارند در این دهه برای امام حسین علیه السلام غذای نذری بپزند، باید برای ایجاد "وحدت" در یک مکان خاص مثل مسج

بسم الله الرحمن الرحیم به نظر من سیستم آموزشی ما نه تنها نتوانسته، شیوه صحیح رقابت را به مردم و جامعه تحت آموزش خود بیاموزد بلکه در برخی از موارد -ان شالله سهوا- در جهت عکس آن گام برداشته است. مثلا بسیار دیده ایم که یک معلم، به جای تزریق روش های شکوفایی استعداد به متعلمین، موجبات تکدر خاطر و حسادت آن ها را با یکدیگر فراهم کرده است. این رذالت در بسیاری از خانه های ایران هم توسط والدین در فرزندان نهادینه می شود و در نتیجه، خواهر یا برادر موفق تر به جای تبدیل شدن به یک الگوی دوست داشتنی یا قابل افتخار، به چماقی دردناک بر سر سایر فرزندان تبدیل خواهد شد! اگر